سلام عرض میکنم به همه ی دوستان گر چه کسی باقی نمونده و همه فراموشم کردن . اشکالی نداره واسه دل خودم مینویسم . بی اراده دستام شروع به نوشتن کرد . هیچ وقت اینجوری نبودم . بد جوری احساس دلتنگی میکنم . من تو زندگیم هیچ وقت نتونستم با هیچ کسی درد دل کنم . هیچ وقت چیزایی رو که تو گذشته از دست دادم رو نمی تونم فراموش کنم و همیشه حسرتشو میخورم . دوست خوبی که از دستش دادم و همش مقصرش خودم بودم و الانم مثل سگ پشیمونم و میگم یعنی میشه دوباره ...

ولی میدونم که دیگه هیچ وقت ...

نه هیچ وقت دیگه نمیبینمش . اصلا میدونم که فراموش شدم و از یادش رفتم .

میدونم که اون دیگه اصلا نمی خواد که اون روزا رو به یاد بیاره .

آخه اینو بعد چند وقت که خواستم برگرده از حرفاش برداشت کردم . ولی یه سوال برام موند که بعد از چندین ماه که بهش زنگ زدم دقیقا گفت که چند روزه که از هم جدا شدیم . چه طور میشه که فراموشم کرده باشه و به این خوبی تعداد روزایی رو که از هم جدا بودیم رو از یاد نبرده باشه .

بیشتر از یک سال میگذره . چه شب بدی بود . اون جدایی تلخ و جاری شدن اشکهاش . الان که دارم مینویسم اشک رو گونه هام جاری شده . چه قدر وعده ، وعید بهش دادم . میخواستم تک تک رویاهاشو برآورده کنم ولی الان نیست ...

از خودم بدم میاد آخه چه طور تونستم دل اون فرشته رو به درد بیارم . اون مثل یه گل بود که به دست من پژمرده شد . اسم گلم فرزانه بود که صداش میکردم ستایش . ستایش جان ازت معذرت میخوام . من تو این یک سال هر جور با خودم کلنجار رفتم نتونستم فراموشت کنم . یعنی میشه به وبلاگم سر بزنه . قبلا سر میزد ولی شاید دیگه همه رو فراموش کرده باشه و زندگی خودشو در پیش گرفته باشه .نمیدونم .....

میخوام بفهمه که چقدر دوستش دارم و منتظرم که به وبلاگام سر بزنه و تو قسمت نظرات نظر بده که دلخوش باشم گر چه این یه خیال خامه .

دنبال ستاره ای میگردم توی این غروب ، دنبال صدایی آشنا طنین یه سرود ، شاخه ی درختی که سر تعظیم اورد فرو ،عجل دست فرشته ی زیبایی رو ازم ربود .

امیدوارم هر جایی که هست زندگی خوبی داشته باشه و موفق و مؤید باشه.