یادم می آید روزی آغوشت را به سویم گشودی و دروازه قلبت را به سویم باز کردی و من با قلبی پر از عشق و احساس وارد مجمع الجزایر قلب تو شدم. روزها می گذشتند و من هنوز بودنت را احساس می کردم. اما گمان نمی کردم روزی دقیقه ها و ثانیه هایم بی تو سپری شود. ای رویای شبانه ام، دلم می خواهد وقتی باغ ها بیدارند برایت بنویسم و تو نامه هایم را به نشانی همه غریبان جهان بفرستی. بیا در چشمان باران خورده من بنشین . من از خانواده یاسم، برادر زاده بهار و از حرارت عشق تو چون گونه هاي سرخ شقايق هاست