ای پادشه خوبان داد ازغم تنهایی دل بی توبه جان آمدوقت است که بازآیی     

 دایم گل این بستان شاداب نمی ماند دریاب ضعیفان رادروقت توانایی

 مشتاقی ومهجوری دورازتوچنانم کرد کزدست بخواهد شد پایاب شکیبایی

 دردایره قسمت ما نقطه تسلیمیم لطف آنچه تو اندیشی حکم آنچه تو فرمایی

 زین دایره مینا خونین جگرم می ده تا حل کنم این مشکل درساغر مینایی

 حافظ شب هجران شد بوی خوش وصل آمد شادیت مبارک باد ای عاشق شیدایی