يكي بود يكي نبود

                       مرغ عشقي خسته بود

         كه دلش و روزش بي نفس

                      همه ارزوهاش

         پر كشيدن بود و بس

                      تا يه روز يه شاپرك

         نگاشو گوشه اي دوخت       

                      چشمش افتاد به قفس

         دلش بدجوري سوخت

                      زود پريد روي درخت

         تو قفس سرك كشيد

                      تو چشمه مرغ اسير

         غم دلتنگي رو ديد

                      ديگه طاقت نياورد

         رفت توي قفس نشست

                      تا كه از حرفاي مرغ

         شاپرك دلش شكست

                      شاپرك گفت كه بيا

         تا با هم پر بكشيم

                      بريم تا اون بالا ها

         سوار ابرا بشيم

                      يه دفعه مرغ اسير

         نگاهش بهاري شد                    

                      بارون از كنج چشاش

         رو گونه هاش دويد

                      شاپرك دلش گرفت

         وقتي اشك اونو ديد

                      با خودش يه عهدي بست

         نفس سردي كشيد

                      ديگه بعد از اون قفس

         رنگ تنهايي نداشت

                     توي عشقش شاپرك

         ذره اي  كم نمي ذاشت             

                     تا يه روز يه باد سرد

         ميون قفس وزيد

                    اسمون سرخابي شد

         سوز و برف از راه رسيد

                     شاپرك يخ زد و يخ

         مرد و موندگار نشد

                      ديگه اون بيدار نشد

         مرغ عشق شاپركو

                      به دست خدا سپرد

         ولي عشق مرغ عشق              

                      شده بود اسموني

        نگاش به اسمون  

                      تا كه دق مرگ شد و مرد