سلام عرض میکنم به همه ی دوستان گر چه کسی باقی نمونده و همه فراموشم کردن . اشکالی نداره واسه دل خودم مینویسم . بی اراده دستام شروع به نوشتن کرد . هیچ وقت اینجوری نبودم . بد جوری احساس دلتنگی میکنم . من تو زندگیم هیچ وقت نتونستم با هیچ کسی درد دل کنم . هیچ وقت چیزایی رو که تو گذشته از دست دادم رو نمی تونم فراموش کنم و همیشه حسرتشو میخورم . دوست خوبی که از دستش دادم و همش مقصرش خودم بودم و الانم مثل سگ پشیمونم و میگم یعنی میشه دوباره ...

ولی میدونم که دیگه هیچ وقت ...

نه هیچ وقت دیگه نمیبینمش . اصلا میدونم که فراموش شدم و از یادش رفتم .

میدونم که اون دیگه اصلا نمی خواد که اون روزا رو به یاد بیاره .

آخه اینو بعد چند وقت که خواستم برگرده از حرفاش برداشت کردم . ولی یه سوال برام موند که بعد از چندین ماه که بهش زنگ زدم دقیقا گفت که چند روزه که از هم جدا شدیم . چه طور میشه که فراموشم کرده باشه و به این خوبی تعداد روزایی رو که از هم جدا بودیم رو از یاد نبرده باشه .

بیشتر از یک سال میگذره . چه شب بدی بود . اون جدایی تلخ و جاری شدن اشکهاش . الان که دارم مینویسم اشک رو گونه هام جاری شده . چه قدر وعده ، وعید بهش دادم . میخواستم تک تک رویاهاشو برآورده کنم ولی الان نیست ...

از خودم بدم میاد آخه چه طور تونستم دل اون فرشته رو به درد بیارم . اون مثل یه گل بود که به دست من پژمرده شد . اسم گلم فرزانه بود که صداش میکردم ستایش . ستایش جان ازت معذرت میخوام . من تو این یک سال هر جور با خودم کلنجار رفتم نتونستم فراموشت کنم . یعنی میشه به وبلاگم سر بزنه . قبلا سر میزد ولی شاید دیگه همه رو فراموش کرده باشه و زندگی خودشو در پیش گرفته باشه .نمیدونم .....

میخوام بفهمه که چقدر دوستش دارم و منتظرم که به وبلاگام سر بزنه و تو قسمت نظرات نظر بده که دلخوش باشم گر چه این یه خیال خامه .

دنبال ستاره ای میگردم توی این غروب ، دنبال صدایی آشنا طنین یه سرود ، شاخه ی درختی که سر تعظیم اورد فرو ،عجل دست فرشته ی زیبایی رو ازم ربود .

امیدوارم هر جایی که هست زندگی خوبی داشته باشه و موفق و مؤید باشه.

چه اشتباهی کردم که اسمتو اوردم ، خوبیش اینه لا اقل واست قسم نخوردم

راستی چه عالمی بود اگه بدا نبودند، جدا میشیم ما از هم چون خیلیا حسودند

دیشب تا صبح نشستم زیر نگاه مهتاب ، تو خیلی خوبی اما فقط تو عالم خواب

عکسا و هدیه هاتم میدم به واسطه ، تا که به خیر و خوشی تموم شه این رابطه

حرفای عاشقونه همش مال قدیمه ، مثه همون حرفا که ماها به هم زدیمه

هر وعده ای که دادی به هر کسی عمل کن ، غصه هاشو یه جوری با مهربونی حل کن

نذار که عشقت واسش مشکل و دردسر شه ، نذار که از دست تو راهیه یه سفر شه

چه وقتایی تلف شد با تو سر قرارا ، تکلیفا روشن میشه همیشه تو بهارا

گناه تو همین بود : نداشتن صداقت ، اما گناه من بود نکردن خیانت

سفیدی نگاهت نابه شبیه برفه ، آب میشه زود و فقط به قیمت یه حرفه

دیگه خدا نگهدار لحظه های قیمتی ، منو ببخش عزیزم هرکی داره قسمتی

دنیا رم اگه بدی دلم ازت صاف نمیشه ،دلی که بشکنه و کدر شه شفاف نمیشه

نه دیگه دوست دارم محاله باورم بشه ، اسمتو دیگه محاله تو دلم جا بشه

حیف اون بتی که از تو برای خودم ساخته بودم ، من مقصر نبودم چون تو رو نشناخته بودم

اصل مطلب اینه که برو پی کار خودت ، دیگه نمی خوامت لعنت به تو و اون روز تولدت

حیف لحظه های خوبی که برای تو گذاشتم ، حیف غصه ای که خوردم چون ازت خبر نداشتم

حیف اون روزا که کلی ناز چشماتو کشیدم ، حیف شوقی که تو گفتی داره اما من ندیدم

حیف حرفای قشنگی که برای تو نوشتم ، حیف رویام که واسه تو از قشنگیاش گذشتم

حیف شبها که نشستم با خیالت زیر مهتاب ،حیف وقتی که تلف شد واسه دیدن تو توی خواب

حیف با وفای من ، حیف عشق و اعتمادم ، حیف اون دسته گلی که توی پاییز به تو دادم

حیف فرصت های نقره ام ، حیف عمرم و دقیقه م ، حیف هرچی که به تو گفتم، راس راسی حیف سلیقه م

حیف اشکایی که ریختم واسه تو دم سپیده ، حیف احساس طلاییم ، حیف این عشق و عقیده

حیف شادیم توی روزی که میگند تولدت بود ، حیف عاشقیم که گفتی اولش کار خودت بود

حیف اون همه قسم که به اسم تو نخوردم ، حیف نازی که کشیدم چون که طاقت نیاوُرم

حیف اون کسی که دائم عاشقم بود توی رویام ، حیف که تو از راه رسیدی و اونو دادمش به دریا

حیف چیزی که ندارم ، حیف ذوقی که نکردی ، حیف گرمای دستم که سپردمش به سردی

حیف قلبم که یه روزی دادمش دستت امانت حیف اعتماد اون روز، حیف واژه ی خیانت

حیف اون شبی که گفتم پیش تو کمه ستاره ، حیف اون حرفا که گفتی گفتم اشکالی نداره

حیف چَشمایی که گفتم به تو با لبای خندون ، حیف آرزوی دیدار، با تو بودن زیر بارون

حیف هر چی که سپردم ، حیف هر چی که نبودی ، حیف تکلیفم بیا و روشنش کن به زودی

ما که رفتیم ولی یادت باشه دیوونه بودیم ، واسه تو یه عمر اسیر تو کنج این خونه بودیم

ما که رفتیم تو بمون با هر کی که دوسش داری ، با اونی که پنهونی سر روی شونش میذاری

ما که رفتیم ولی این رسم وفا داری نبود ، قصه ی چشمای تو واسه ما تکراری نبود

ما که رفتیم حالا تو می مونی و عشق جدید ، میدونم چند روز دیگه میشنوم جدا شدید

ما که رفتیم ولی مزد دستای ما این نبود ، دل ما لایق این که بندازیش زمین نبود

ما که رفتیم ولیکن قدرتو دونسته بودیم ، بیشترم خواسته بودیم ولی نتونسته بودیم

ما که رفتیم تو برو دل بده دست دیگری ، به قول حافظ ما هم داریم یه یار سفری

ما که رفتیم تو بشین زیر نگاه عاشقش ، آرزوم اینه فقط تلف نشه دقایقش

ما که رفتیم تو برو دنبا طالع خودت ، ببینم که سال دیگه کی میاد تولدت

ما که رفتیم تو بمون با اون که از راه اومده ، اون که با اومدنش خنجر به قلب من زده

ما که رفتیم دل ندیم دیگه به عشق کاغذی ، لااقل میومدی پیشم واسه ی خدا حافظی

قصه ي مرده

خاطره ات فراموش شد مردي تو رويا
خوندم ازعشق بيصدا،شکسته دلم
يه نگاه به چشات

اشکي ندارم که ديگه بريزم پشت سرت
بودي واسم ،پس بگم به سلامت سفرت؟

فکر کردي هنوز هستم تو چنگ تو بازم اسير
گفنه بودم که نرو عشقمو دست کم نگير

خودمو شکستم واسه تو،واسه نگات
مثل تو زيادن مي افتن به پام جلو چشات

تنها تو دريا بودي تو موج عذابم
تعبير يه ساحل نبودي پايان خوابم

رنگ خاموش و مي ديدي رو طرح لبم
قلبم،تنم، تنها تو بودي باور غمم

نفرت و کينه ام و رو يخها تنها شب نوشتم
عشق بودي تو قلبم،شدي اما اشک به چشم

خشم عشقمو نوشتم با يه جوهر مبهم
سکوت مرگ زمان تو رو از يادم بردم

نابود کردي همه رويامو،تار وپودم
طپش گورم،مونده روشن فقط شعله نورم

من رو با اون غرورت زدي شکستي،خنديدي
جهنم رو با دست خودت حالا تو خريدي

گفتي که پشيموني،پريشوني،نمي دوني
بخوني loveتو نمي توني بموني با من از

حالا که رفتي بايد اين قصه هم بات بميره
فکر کردي رفتي ايمانم بغض ماتم مي گيره؟

هام هم به خوابت نميادtextديگه حتي رنگ
رفت به باد قصه هات،اون نگات،اون صدات

خاطره ات فراموش شد مردي تو رويا
خوندم ازعشق بيصدا،شکسته دلم
يه نگاه به چشات

بعد من اشک و بايد مهمون چشمات بکني
سکوت سرد و توي درد با کي قسمت مي کني؟

يادته گفتيم زندگي واسه ي ما مي خونه؟
نشد که نگاهمون وا نشه،گره بمونه

وفا نکردي چيزي نذاشتي برجا
يه مشت خاطره همش هست خواب و رويا

خيره بود اون نگاهت به طرح خيالي من
وقتي بوديم حس نکرديم،حالا دستها دورازهم

بودم به فکر تو،تو به فکر يکي ديگه
همه حرفهات فريبه،چرا شدي توغريبه؟

رو ستون بي سايه ي هستي من نوشتم
که چرا رفتي و شد تا آخرش اين سرشتم

آره بهشتم،گشتم،تو شدي فرشته ام
اما رفته بودي من دنبال چي مي گشتم؟

بدون آهم تا آخر عمر گريبان گيرته
آرزوم رفتنت به درک مرگ حقيرته

جبران مي کنم من اون همه زجرهاي تو رو
سفرت به بينهايت اون بالين تهي رو

وقتي مي ري برو حتي بهم نگاه نکن
بعد من حتي تو به خداهم وفا نکن

قصه ي دل کندن از تو انگار واسم مردن تو خوابه
دل بستن به تو مثل بودنم با مرگ و باده

اينو بدون ديگه نمي شنوي از من صدا
سپردمت به گور تاريخ بات کردم وداع

خاطره ات فراموش شد مردي تو رويا
خوندم ازعشق بيصدا،شکسته دلم
يه نگاه به چشات
تو فرشته ي من بودي عشق و تو چشام مي خوندي
نه هرگز،نمي خوام،ببيني تو چه آرامشي دارم
اگه هم برگردي جايي نداري حالا يه ستاره است توقلبم

از دنیا شاکی ام ، حتی از خانواده ام، از همه گله دارم چون که تک افتادم ، با من بد رفتارند ، همه بد گفتارند ، روز خوشی تمومه وحالا شب شد بازم ، حالا غم دارم ، به کی بگم بد شد حالم ، چرا باید بدی ببینم من از صبح تا شب ، اگه روی خوشی کسی داره من محتاجم ، تا یه لبخند ببینم و بعد خوش باشم .

نامردی و دو روئی و وعده های دروغی و ببینم بهشون بگم به من بد فحش دادند ، همه دور و وری ها خواستند به من پشت کنند ، چه جوری تو این جامعه میشه من رشد کنم ، من میرم میگم طاقت من تموم شده ، زندگی جهنم و ثانیه ها حروم شده  ، بهار من خزون شده ، من پرپر شدم ، تا ابد باید با مشکلات من سر کنم .

بازیو صفر هیچ من به زندگی باختم ، همه آرزوها یکی یکی بر باد رفت ، روی سرم خراب شده صد خروار غم ، روز خوشی تمومه و سر زد غم ، من خیلی بد کردم ، خراب شده حال و روزم ، فرصت تموم شد و باید توی تنهایی بسوزم ، چشم به در بدوزم ، یکی بیاد به سمتم اما همه به کمک هم درا رو به روم بستند ، از اون بهترین رفیق تا بدترین دشمنام به من کردند پشت تا نتونم بکنم من پیشرفت و رشد .

 گره کردم مشتمو ، نگاه کردم پشتمو ، با خودم عهد بستم ببینند رشدمو ، هدفم این بوده که بنوشم من جام شراب ، اما چون شدم خراب ، واسه رسیدن به آبم میبینم تو رویام سراب ، نمیکنم من فرار از بازی روزگار ، حتی اگه بشم جلو همه ذلیل و خوار ، میرم من یه جای دور تا نباشه نوری که بکنه چشمامو کور ، من میکنم ظهور تا که نرم تو گور

کسي میتواند بگوید درزندگی موفق وکامیاب بوده ام که زیاد مهرورزیده باشد خوب زندگی کرده باشدوبه اندازه کافی خندیده باشد.   

                                                                     سی آندرسون

خوشبخت ترين فرد كسي است كه بيش از همه سعي كند ديگران را خوشبخت سازد

دل آدما به اندازه حرفاشون بزرگ نيست ولي حرفي که از ته دل باشه مي تونه آدم بزرگي بسازه

خداوند شما روبه لبه ي پرتگاهي هدايت كرد كاملا به او اعتماد كنيد چون يكي از اين دو اتفاق خواهد افتاد : او شما را مي گيرد اگر بيفتيد يا اينكه يادتان مي دهد چگونه پرواز كنيد

سرنوشت، ننوشت ... گر نوشت، بد نوشت ..... اما باور کن : سرنوشت را نميتوان از سر نوشت

می گویند ۳ چیز زاده ی عشق نیست :

 جدایی ........ سفر ....... فراموشی

ولی آن زمان که تو مرا تنها گذاشتی

و فراموشم کردی من لحظه لحظه عاشقت شدم

عاشق ان نيست كه كنارت باشد عاشق انست كه وفادارت باشد

 

 

لینك مستقیم مطلب

یادم می آید روزی آغوشت را به سویم گشودی و دروازه قلبت را به سویم باز کردی و من با قلبی پر از عشق و احساس وارد مجمع الجزایر قلب تو شدم. روزها می گذشتند و من هنوز بودنت را احساس می کردم. اما گمان نمی کردم روزی دقیقه ها و ثانیه هایم بی تو سپری شود. ای رویای شبانه ام، دلم می خواهد وقتی باغ ها بیدارند برایت بنویسم و تو نامه هایم را به نشانی همه غریبان جهان بفرستی. بیا در چشمان باران خورده من بنشین . من از خانواده یاسم، برادر زاده بهار و از حرارت عشق تو چون گونه هاي سرخ شقايق هاست

خیلی دلم براتون تنگ شده بود،خدا رو شکر دوباره برگشتم تا بعد از شش ماه دوباره شروع کنم

البته اگه نظر بدید که وبلاگ رو به چه صورتی بسازم یا اینکه چه مطالبی بنویسم خیلی بهتره  و از شما خیلی ممنون میشم.

من روی نظرات شما درباره ی چگونگی ادامه ی ساخت این وبلاگ حساب باز کردم پس خواهش میکنم در پیشبرد این هدف منو یاری کنید.

خواهش میکنم لطفا (حتما ) نظر بدید

تو زندگيت دنبال کسي نباش که باهاش بتوني زندگي کني دنبال کسي باش که نتوني بدون اون زندگي کنيد

هميشه كسي را براي دوستي انتخاب كن كه قلب بزرگي داشته باشه چون ديگه اينجوري مجبور نمي شي براي جا گرفتن توي قلبش خودتو كوچك كني

هرگز پا به دنیا نگذارید؛ ولی اگر گذاشتید ، هیچ وقت بزرگ نشوید.

هیچ وقت به خانواده ی خود متکی نباشید ؛ ولی اگر شدید ،

  نمونه ترین عضو خانواده باشید.

با هیچ دختر - پسری دوست نشوید؛ ولی اگر شدید ، بیخودی عاشق نشوید.

برای خودکشی تلاش کنید ؛ ولی اگر موفق نشدید ، آن را به عنوان بزگترین

   گناه یاد کنید .

هیچگاه وبلاگ خوان نشوید ؛ ولی اگر شدید ، نظر دادن را فراموش نکنید.؟؟؟؟

ای پادشه خوبان داد ازغم تنهایی دل بی توبه جان آمدوقت است که بازآیی     

 دایم گل این بستان شاداب نمی ماند دریاب ضعیفان رادروقت توانایی

 مشتاقی ومهجوری دورازتوچنانم کرد کزدست بخواهد شد پایاب شکیبایی

 دردایره قسمت ما نقطه تسلیمیم لطف آنچه تو اندیشی حکم آنچه تو فرمایی

 زین دایره مینا خونین جگرم می ده تا حل کنم این مشکل درساغر مینایی

 حافظ شب هجران شد بوی خوش وصل آمد شادیت مبارک باد ای عاشق شیدایی

فرق من و پروانه همين بود . پروانه پرش سوخت

ولی من جگرم سوخت . پروانه زتو . شمع زتو

.گل ز تو آموخت . افروختن و سوختن .و جان

دريدن . آهو زتو آموخت به هنگام دويدن .

 قهر کردنو بر گشتن و واپس نگريستن

. پروانه صفت چشم به تو دوخته بو.دم .

 وانگه که خبر دار شدم سوخته بودم .

                                                سلام

 عيد سعيد وفرخنده نوروز رو به تمام دوستان تبريك

مي گيم اميدواريم سالي سرشار از موفقيت

و شادكامي و سلامت را خداوند منان به همه ارزاني  فرمايد

. ايامتان خوش باد

باتوام اي سهراب اي به پاکي چون آب يادته گفتي بهم : تاشقايق زنده ست زندگي بايد کرد نيستي ببيني که شقايق هم مرد ديگه با چي کسي رو دلخوش کرد يادته گفتي بهم: اومدي سراغ من نرم واهسته بيا که مبادا ترکي بردارد چينيه نازک تنهاييه تو اومدم آهسته ؤ نرم تر از يک پر قو خسته از دوريه راه خسته و چشم به راه يادته گفتي بهم عاشقي يعني دچار. فکر کنم شدم دچار تو خودت گفتي چه تنهاست ماهي اگه دچار دريا باشه آره تنها باشه يارغم ها باشه يادته ميگفتي گاه گاهي قفسي ميسازم                       

                                                     سلامي دوباره خواهم داد

به آفتاب سلامي دوباره خواهم داد 
        به جويبار كه در من جاري بود                                             
        به ابرها كه فكرهاي طويلم بودند                             

        به رشد دردناك سپيدارهاي باغ كه با من                                        
        از فصل هاي خشك گذر مي كردند 

به دسته های کلاغان

        كه عطر مزرعه هاي شبانه را
        براي من به هديه مي آوردند
         به مادرم كه در آينه زندگي  مي كرد
         و شكل پيري من بود
         و به زمين كه شهوت تكرار من درون ملتهبش را
         از تخمه هاي سبز مي انباشت سلامي دوباره     

  خواهم داد        مي ايم   مي ايم

          با گيسويم : ادامه بوهاي زير خاك
         با چشمهايم : تجربه هاي غليظ تاريكي
         با بوته ها كه چيده ام از بيشه هاي آن سوي ديوار 
         مي آيم مي آيم مي آيم
         و آستانه پر از عشق مي شود
         و من در آستانه به آنها كه دوست مي دارند 
         و دختري كه هنوز آنجا
         در آستانه پرعشق ايستاده سلامي دوباره خواهم

         يكي بود يكي نبود

                       مرغ عشقي خسته بود

         كه دلش و روزش بي نفس

                      همه ارزوهاش

         پر كشيدن بود و بس

                      تا يه روز يه شاپرك

         نگاشو گوشه اي دوخت       

                      چشمش افتاد به قفس

         دلش بدجوري سوخت

                      زود پريد روي درخت

         تو قفس سرك كشيد

                      تو چشمه مرغ اسير

         غم دلتنگي رو ديد

                      ديگه طاقت نياورد

         رفت توي قفس نشست

                      تا كه از حرفاي مرغ

         شاپرك دلش شكست

                      شاپرك گفت كه بيا

         تا با هم پر بكشيم

                      بريم تا اون بالا ها

         سوار ابرا بشيم

                      يه دفعه مرغ اسير

         نگاهش بهاري شد                    

                      بارون از كنج چشاش

         رو گونه هاش دويد

                      شاپرك دلش گرفت

         وقتي اشك اونو ديد

                      با خودش يه عهدي بست

         نفس سردي كشيد

                      ديگه بعد از اون قفس

         رنگ تنهايي نداشت

                     توي عشقش شاپرك

         ذره اي  كم نمي ذاشت             

                     تا يه روز يه باد سرد

         ميون قفس وزيد

                    اسمون سرخابي شد

         سوز و برف از راه رسيد

                     شاپرك يخ زد و يخ

         مرد و موندگار نشد

                      ديگه اون بيدار نشد

         مرغ عشق شاپركو

                      به دست خدا سپرد

         ولي عشق مرغ عشق              

                      شده بود اسموني

        نگاش به اسمون  

                      تا كه دق مرگ شد و مرد

. 

شب پره ها به پرواز درامدند و عطر شب بو ها در فضاي ستاره ها پيچيده داس ماه به چيدن گل هاي نوراني شكوفا شده در اسمان بر امده و خواب از چشم شب زنده داران عاشق ربوده است اينك من به ماه مي نگرم در سرزمين دور مي دانم كه او نيز اين چشم انداز را مي نگرد و پرتو درخشان ماه پيك محبت ما خواهد بود 

باید اول قفسی کشید با دری باز و بعد چیزی ساده چیزی قشنگ چیزی به دردخور برای پرنده کشید و سپس بوم را به درخت تکیه باید داد در باغی در بیشه ای یا در جنگلی و پشت درخت پنهان باید شد چیزی نباید گفت حرکتی نباید کرد ... گاه پرنده زود می آید و گاه سالها به درازا می کشد تا پرنده تصمیم به آمدن بگیرد نومید نباید شد صبر باید کرد اگر لازم باشد سالها صبر باید کرد. دیر یا زود آمدن پرنده هیچ ربطی ندارد به اینکه تابلو خوب از آب درآید . و زمانی که پرنده می رسد - اگر برسد - ژرف ترین سکوت را اختیار باید کرد صبر باید کرد که پرنده وارد قفس شود و وقتی وارد شد باید آرام با قلم مو در را بست . و سپس میله ها را یکی یکی پاک باید کرد و مراقب بود که هیچ یک از پرهای پرنده دست نخوردآنگاه درختی باید کشید و زیباترین شاخه را برای پرنده برگزید و سبزی شاخسار و طراوت نسیم ، و طراوت آفتاب را باید کشید؛ و نیز صدای جانوران علفزار را در گرمای تابستان . و صبر باید کرد تا پرنده تصمیم به خواندن بگیرد اگر پرنده نخواند نشانه بدی ست نشانه آنکه تابلو بد است اما اگر بخواند نشانه خوبی ست نشانه آن که می توانید تابلو را امضا کنید آنگاه آرام پری از پرنده می کنید و نامتان را در گوشه تابلو می نویسید

گر چه شب تاریک و دلگیر است اما باز